Informacje - Interpretacja Fredry
Interpretacja Fedry
Danuta Stenka, interpretując postać Fedry, nie unikała drastycznych rozwiązań; jej aktorstwo jest niemal ekshibicjonistyczne, przesiąknięte osobowością aktorki; oddaje ona postaci nie tylko swoje ciało, ale też duszę. Aktorka przyznaje, że po każdorazowym zagraniu Fedry czuje się wypalona, pusta; przed ostatnią sceną, gdy zostaje sama za kulisami, płacząc, wylewa z siebie całą swoją Fedrę. Rola pochłania aktorkę, a ta oddaje jej całą swą kobiecość, wszystkie najsilniejsze uczucia. Dlatego jej postać tak silnie oddziałuje.
Modnie
Dzisiejsza Fedra to kobieta przez cały czas, cokolwiek by się nie działo, modnie ubrana; nawet w scenach największej rozpaczy i kulminacji bólu aktorka ma na sobie najmodniejsze sukienki. Prawdziwa, cierpiąca Fedra ukrywa się za nimi jak w pancerzu. Jej miłość jest jak nieuleczalna choroba. Kobieta czuje się we własnym ciele jak w klaustrofobicznym, ciasnym wnętrzu, z którego nie może się wydostać. To spojrzenie na świat ilustruje scenografia Katarzyny Borkowskiej; niski sufit, wnętrze kojarzące się z salą szpitalną skrzyżowaną z salą bankietową, sterylność, chłód. Fedra w tym wnętrzu jest obca, bezdomna; zamyka się tylko w swoim umyśle, mieszka w niezaspokojonym pragnieniu. Pragnieniu prawdziwej miłości? Czy tylko zaspokojenia swoich żądz? Fedra sądzi, że czysty, niewinny Hipolit da jej prawdziwe szczęście, bo jest nieskażony światem, którym nasiąknęła ona sama. Fedra na pytanie Enone: Fedro, dlaczego sięgasz właśnie po to co zakazane?, odpowiada: Bo to, co zakazane sięga po mnie.
Potrzeba bycia w centrum
Kobieta pragnie za wszelką cenę być dostrzeżona, zleży jej jedynie na tym, by ktoś zwrócił uwagę na jej uczucia. (…) ten, kogo nie zauważają waży mało, jest niczym na szali życia- mówi Fedra u Enquista. Fedra Kleczewskiej ciągle jeszcze próbuje zwrócić na siebie uwagę Hipolita, Enone. Czasem wydaje się, że to osiąga, lecz ona znów zatraca się w swoim wnętrzu, zamyka na świat. Fedra po raz pierwszy odkrywa swoją duszę, gdy zwierza się Enonie z miłości do Hipolita. W tekście „Dla Fedry” Enquista używa wręcz stwierdzenia, że jest przez niego opętana.
Zatracenie w pożądaniu
Zatraca się w pożądaniu, nie potrafi już myśleć o niczym innym, jak tylko o jego ciele. Rozpaczliwie pragnie zauważenia, dotyku, miłości; nie podmiotowego traktowania jej osoby, jakiego doświadczyła w związku z Tezeuszem, ale rzeczywistej, nieskalanej miłości. Fedra jest pewna, że taką właśnie miłość może jej dać tylko Hipolit. Młodzieniec tak bardzo przypomina jej Tezeusza z młodości, tego, którego kiedyś pokochała… Kleczewska stara się wydobyć z bohaterki te uczucia, które kiedyś żywiła ona do męża; jak czuła się, gdy wybrał jej siostrę, i potem, gdy to Fedra mogła z nim być? Kobieta nosi w sobie owe uczucia, ciążą jej one, a teraz, po latach, wydobywają się z niej i urzeczywistniają poprzez pragnienie Hipolita. Niezaspokojone pragnienie Fedry chłonie, pożera ją od środka.
Głód życia
W scenie konfrontacji Hipolita z Fedrą młodzieniec jest nagi, ale tak naprawdę to Fedra ogołaca sama siebie, łamie granice emocjonalności. W tej chwili jest zdolna do wszystkiego, nawet do poniżenia. Błaga go o spojrzenie, dotyk, łaknie jego ciała, cała jest głodem. Głodem życia. Bo Fedra ma jeszcze nadzieję na życie, ale nie starcza jej już sił, by o nie walczyć. Wybiera śmierć nie dlatego, że tak jest łatwiej, ale dlatego, że nie widzi już innej drogi wydostania się z tego psychicznego bagna, w które zatapia się coraz bardziej. Fedra Kleczewskiej waha się pomiędzy życiem a śmiercią, krąży na granicy jak gdyby czekała na wyrok. Ostatecznie sama go na siebie wydaje.
Kult młodości
Fedra to kobieta niepogodzona z własną tożsamością, nie potrafiąca poradzić sobie z pragnieniem cielesności; mimo iż podskórnie pragnie miłości, jest ona dla niej jednoznaczna ze sferą seksualną. Współczesna Fedra ma chorą duszę; tłumione pragnienia, gdy wreszcie wybuchają, niszczą wszystko. Fedra czuje, że jej czas mija; ma 43 lata, zaczyna dostrzegać oznaki własnego starzenia się, co napawa ją lękiem. Kobieta sądzi, że wraz z wiekiem przestaje być wartościowa. Kleczewska odnosi to do dzisiejszego kultu młodości.
Danuta Stenka z wielką precyzją i zaangażowaniem tworzy swoją postać słowem, głosem. Przechodzi od szeptu do krzyku, od lękliwego i płaczliwego zawodzenia do intymnego szeptu.
Taka sama samotność
Na koniec spektaklu na scenę wniesionych jest mnóstwo wieńców pogrzebowych. Scena przypomina wielki cmentarz. Cmentarz, na którym umarły uczucia.
Fedra, odtrącona i poniżona, niepogodzona ze sobą, zadaje sobie śmierć. Nie widzimy jej, jest w głębi sceny. Samotna jak zawsze.
Reklama
Dzieki nam bedziesz pierwszy - Pozycjonowanie poznań. Twoja droga do sukcesu. Tani i najlepszy hotel w poznaniu. Hotel poznań w dogodnej lokalizacji
projekty budynków gospodarczych, Najlepsze w Polsce hotele po bezkonkurencyjnych cenach , domy szkieletowe, sennik, apteczki, Gotowe prace magisterskie i pisanie prac licencjackich oraz prace inżynierskie., Skuteczna nauka języka angielskiego w TFLS, tłumacz wrocław